เดี๋ยวมัน…ก็จะผ่านไป

เคยคิดนะว่า…เราจะเหนื่อยแค่ไหนยังไงก็ได้
ขอแค่ให้ลูกมีความสุขก็พอ…
แต่ในวันที่ลูกโตขึ้น…และในระหว่างทางที่เราได้เป็นแม่
มันทำให้เราเห็นว่า…ความสุขของลูกอาจจะเป็น…
วันที่แม่ยอมให้กินไอติมแท่งที่สอง
เป็นวันที่ “ขอดูการ์ตูนอีก 5 นาที” ได้ยาวเป็นพิเศษ
เป็นวันที่พ่ออยู่เล่นกับเขานานกว่าทุกวัน

เป็นวันที่ไม่ต้องไปโรงเรียน

หรือจะเป็นวันไหนก็ได้
ที่ทุกคนตามใจ…ที่ไม่มีใครขัดใจ
ที่ทุกอย่างเป็นไปอย่างใจ
แต่แม่…ไม่ได้มีหน้าที่เพียงเพื่อทำให้ลูกมีความสุข
แม่…มีหน้าที่เลี้ยงดูคนตัวเล็กคนนี้
ให้เขาโตไปอยู่ให้ได้…ในวันที่แม่ไม่อยู่แล้ว
ให้เขากล้า…ที่จะไม่ทำตามคนอื่นเพียงเพื่อให้ใครยอมรับ
ให้เขารู้สึกโอเค…ถึงจะมีคนนินทาหรือไม่ชอบเขาก็ตาม
ให้เขารู้จักล้ม…แต่เรียนรู้ที่จะลุกขึ้นใหม่

ให้เขารัก…คนที่สมควรจะรัก
ให้เขาเชื่อ…ว่าทุกอย่างเป็นไปได้เสมอ
เพราะความสุขไม่ใช่เรื่องที่รับมือได้ยาก
ความทุกข์ต่างหากที่ลูกจะรับมือกับมันยังไง
และก่อนที่เขาจะไปถึงจุดนั้น
ก็เป็นหน้าที่ของเราที่จะดูแลเขาในวันนี้อย่างไร
ให้เขาเข้มแข็งพอ…และพร้อมที่จะบอกกับวันแย่ ๆ ได้ว่า
“เดี๋ยวมัน…ก็จะผ่านไป”